| تبليغات | X |
حرفهایت که لاغر می شوند کسی غصّه نمی خورد امّا کافیست خودت کَمَکی لاغر بشوی؛ صدای همه در می آيد که این چه قیافه ایست؟!
وقتی آدم پیش ِ خودش و به دست ِ خودش شکست و خورد شد، برای مدت کوتاهی انگار با هیچ چیز نمی تواند خودش را ببیند، حتی ذرّه بین!
...................
پ. ن. بهانه برای شکستن زیاد است. شما فرض بگیرید یک راننده ی عصبانی، هوای سرد، نگرانی ِ بیش از حدِ راننده از سلامتی ِ شیشه ی ماشینش و نگرانی ِ بیش از حدِ مسافر از سلامتی ِ خودش و دست آخر هم قدری از کوره در رفتگی ِ دوسويه!
زندگی جبر دارد
زندگی خیلی وقتها جبر دارد
زندگی ِخیلیها بیشتر وقتها جبر دارد
زندگی ِ بیشتريها همیشه جبر دارد
جبر ِ زندگی همیشه احساس نمی شود
اما اگر احساس شد اشک آدم را در می آورد!
(ه. ا. سایه)
.............
پ. ن. نمی دانم در این زمانه ی بی حرفی و دردهای ِ گنگ چه اصراری به وبلاگ نویسی هست؟! در هر حال خدا خیر دهاد شاعرانی را که برای هر زمان شعری گفته اند تا امثال من بتوانند با آن اشعار عریضه ی دفترشان را پُر کنند و آبرویی بخرند.